د وطن مينه اې خانه
راپيدا ده له ايمانه
هغه ملک د زړه ارمان وي
چې پکې دې ښه ياران وي
نه د خپل وطن خارونه
نه د بل وطن ګلونه
نه د خپل ديار پلوڅې
نه د بل ديار نرګوسې
نه د خپل ديار ګورګورې
نه د بل ديار شکرې
نه کارغه د خپلې ځمکې
نه شهند د بلې ځمکې
د خپل ديار حجر
نه د بل ديار سره زر
ساکنان يې جانګداز دي
اړ پر سر نه دي، سرباز دي
بز يې جنګ کاندي له ګرګه
په شهند يې ورځي چرګه
ابدالان پکې مېشته دي
واصلان پکې پراته دي
چې زما د مور قدم دی
هغه ملک په ما ارم دی
که د پښو تلې يې ښکل کړم
در ګوهر پرې باندې تل کړم
که خشکي ده که تري ده
چار يې واړه په بري ده
که د سرای ځمکه سنګزار ده
وخوشال وته فرخار ده
About this poem
An excerpt from Khushal's Firaqnama, the long poem of separation he wrote in Mughal captivity, as quoted by Maiwand Bakhtiar. The source reads «اې خانه» ("O Khan"), not «اې جانه» as the line is often quoted. A translation of the excerpt has not been made yet. The opening couplet means: "Love of one's homeland, O Khan, springs from faith."
Source: Maiwand Bakhtiar, Taand