پرورده که د مغولو په نمک یم
دا ورنگ له جوره هم له غریوه ډک یم
په نا حق ئی په زندان کړم یو څو کاله
خدای خبر دی که ه خپله گناه شک یم
پښتنو سره زړه تور دی د مغولو
خبر دار ئی په نیتونو یک په یک یم
که سره که نا سره راته معلوم دی
په دا کار کښی په معنی لکه محک یم
هغه زیست چه د عزت له مخه نه وی
چه ئی کار په هغه زیست پوری هک پک یم
په خپل نام و ننگ راشم لیونی شم
خبر دار کله په سودو زیان د لک یم
اور ئی پوری په منصب په نوکرۍ شه
چه تر فهم وتر نظر د مغل کک یم
هر پښتون چه د مغولو نوکری کا
که د زده د هغو واړو بهترک یم
پښتانه لره شړۍ انډیرۍ بس ده
نه په فکر د مسند نه د توشک یم
چه منصب می د مغل خوړیو ملک ووم
چه منصب د مغلو نشته اوس ملک یم
د فرمان د پروانی حکم ئی نه شته
شکر دا چه په خپل حکم خپل وک یم
آزادی ده په ساده سپینه جامه کښی
خلاص له غمه د زر بفت و د میلک یم
د وښو جو نگړی هسی را ته ښی شوی
وائی ناست په محلونو د آ هسک یم
که اوگره د بټو شته په شوملو سپینه
د مغلو پلاو پاتی ډیر پری ډک یم
که می عمر په شماره د دیرشو تیر دی
لا په کار کښی د ورلۍ لکه ازبک یم
د افغان په ننگ می وتړله توره
ننگیالی دزمانی خوشحال خټک یم
About this poem
Khushal's complaint against Aurangzeb, who held him in prison, and his pride in his own courage. This is the 16-couplet selection given on Wikisource, with stray spaces inside words removed; the anthology Armaghan-e-Khushal prints about 50 couplets, and in couplet 15 reads "past sixty" («تر شپیتۀ») where Wikisource has "thirty". A translation of the whole poem has not been made yet. The closing couplet means: "For the honour of the Afghan I have girded on my sword; I am Khushal Khattak, the honour-bound of this age."